Görünenin güzelliği, gizlenenin kudretinden beslenir. Hakikat çoğu zaman gözle görünmeyecek kadar derindedir. Belki de rüzgar yedikçe ya da darbe aldıkça maksatlı düşer meyve dalından. Göz ışıldayan meyveyi görür, meyve köküne ulaşma gayretindedir.

Kökler yalnızca toprağın altında yaşamaz. Düşüncelerimizde, bedenimizde, kültürümüzde ve birbirimizle kurduğumuz bağlarda da yaşar.

Kök büyür.
Toprak çatlar.
Gök genişler.

Nereden geldiğimizi bilmeden nereye gittiğimizi anlayabilir miyiz?

Düşüncenin kökü, sorunun kökü, inancın kökü, iktidarın kökü, iletişimin kökü, hürlüğün, toplumların, travmaların, kültürün…

Kökler bazen geçmişte, bazen bedenimizde, bazen de zihnimizin en derin katmanlarında saklıdır. Onlara dönmek geçmişi hatırlamanın yanı sıra bugünü anlamak ve geleceği yeniden kurmak için bir imkândır. Bu yüzden kök, yalnızca tutunduğumuz yer değil bizi besleyen, dönüştüren ve büyümeye zorlayan bir başlangıçtır. Belki de mesele köklerimize dönmekten çok, onların içinden geçerek yeniden göğe doğru büyümektir. André Gide’in sözünü ettiği o doyumsuz yaşam sevgisi belki tam da burada başlar: Dünyanın nimetlerini yalnızca görmekte değil, onların kaynağına dokunmakta; kökümüzü bilirken göğe bakabilmekte.